Była zima. Śnieg pokrywał mały domek, w którym siedziała ciężarna Ruda popijając ziołową herbatkę. Myślała o tym, że jej przyjaciółka Celina nie żyje. "Jak to mogło się stać? Przecież jeszcze nie dawno rozmawiała z nią, śmiała się i opowiadała jej, jak to u niej w domu obchodzono Boże Narodzenie".  Jej rozmyślania przerwał szczęk kluczy w zamku.

-Władek? To ty? -zapytała

-Ależ oczywiście, że ja moje słonko.

-Już ty mi nie słodź tak, tylko opowiadaj jak się Michał trzyma.

-Hmm... A jak się może trzymać chłopak po stracie kobiety?

-Faktycznie głupie pytanie. Może ja powinnam pójść do niego.

-Lepiej nie. On nawet ze mną nie chciał rozmawiać.

-No dobra. Teraz idź umyj ręce i zaraz będzie obiad.

******************************************************************************

-Michałku jesteś tu? -spytała dr Maria wchodząc do mieszkania swego syna.

-Ratunku! Czy człowiek nie może pobyć chociaż przez chwilę sam. Najpierw Władek potem ty mamo! -wykrzyczał ze wściekłością Michał

-To ja może, jednak wyjdę jeśli nie życzysz sobie mojego towarzystwa.

-Nie mamo. Zostań. Przepraszam za moje zachowanie. -powiedział Michał wtulając się w swoją rodzicielkę.

-Michasiu ja tylko przyszłam ci coś powiedzieć. Pamiętasz tą kobietę, która była postrzelona e kasynie, kiedyś dawno temu? Ona się chyba nazywała... Niech sobie przypomnę... A! Już wiem Beata Hainemann.

-Mamo! Przecież to była właśnie moja Celinka. - zapłakał Michał

-Dwa tygodnie temu przywieziono do szpitala kobietę bardzo podobną do tamtej, tylko teraz ma ona przestrzelone lewe płuco...

-Mamo, to ona Cela została postrzelona w lewe płuco! -zawołał z radości Michał, wybiegając z domu.

-A czapki nie założysz? Bo jeszcze się przeziębisz. -zawołała troskliwa jak zawsze Maria.

******************************************************************************

Michał wpadł do sali i pierwsze co zobaczył to swoją ukochaną leżącą na szpitalnym łożku. Była ona blada i nie przytomna.

-Straciła dużo krwi. -wyjaśniła dr Maria

-Ale będzie żyła? -spytał Michał

Maria uśmiechnęła się lekko i powiedziała:

-Wszystkie znaki na to wskazują. Teraz nie może się przemęczać, więc może idź teraz do domu, prześpij się, a jutro od rana będziesz mógł przy niej czuwać.

-Dobrze mamo. Dobranoc!